Joseph Daher

Σε συνέχεια του εύθραυστου μνημονίου κατανόησης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, στις 26 Ιουνίου 2026 οι κυβερνήσεις του Λιβάνου και του Ισραήλ υπέγραψαν, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών, «μια συμφωνία-πλαίσιο». Εκτός από το ότι αποτελεί μια υποταγή στα πολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αυτή η «συμφωνία», στο συμπέρασμά της, απειλεί να μετατρέψει το λιβανικό κράτος σε υπεργολάβο ασφαλείας του Τελ Αβίβ και, ως εκ τούτου, να οξύνει τόσο τις πολιτικές όσο και τις θρησκευτικές εντάσεις στη χώρα.

Sandra Bloodworth

Τον Ιούνιο του 1976, χιλιάδες μαύροι μαθητές στο Σοβέτο –σύνθετη λέξη που προέρχεται από το «South Western Townships», τις εκτεταμένες αστικές οικιστικές ζώνες δυτικά-νοτιοδυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ, της μεγαλύτερης πόλης της Νότιας Αφρικής κατά την εποχή του απαρτχάιντ– αποχώρησαν από τα σχολεία και διαδήλωσαν ενάντια στην καθιέρωση των αφρικάανς ως γλώσσας διδασκαλίας. Σχεδόν 200 μαθητές σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, όταν η αστυνομία επιτέθηκε βίαια στους διαδηλωτές, οι οποίοι δεν ήθελαν να διδάσκονται στη γλώσσα των καταπιεστών τους. Η εξέγερση εξαπλώθηκε και διήρκεσε μήνες, αλλάζοντας την πολιτική κατάσταση, εμπνέοντας το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης και αποτελώντας έναν από τους καθοριστικούς σταθμούς στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ, ο οποίος τελικά στέφθηκε με επιτυχία.

Ο Πρόεδρος της Κούβας Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ το είπε αυτό, ίσως χωρίς να το θέλει: «Χωρίς πλούτο, δεν υπάρχει τίποτα να διανεμηθεί… Αν δεν υπάρχει πλούτος, δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη, και όλα τα άλλα είναι παραμύθι». Η υποταγή της κοινωνικής δικαιοσύνης στην παραγωγή πλούτου αποτελεί βασική αρχή του φιλελεύθερου καπιταλισμού εδώ και δύο αιώνες. Το γεγονός ότι αυτό παρουσιάζεται ως θεμέλιο του κουβανικού σοσιαλισμού το 2026 δεν αποτελεί αντίφαση στη ρητορική• διατρέχει ολόκληρο το κείμενο.

Leonardo Arantes

Η μακροχρόνια (πάνω από δύο δεκαετίες) έλλειψη επενδύσεων στις κοινωνικές υπηρεσίες, σε συνδυασμό με τη διαφθορά (και σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας αυτής), η κατάχρηση πόρων από τις εξαγωγές πετρελαίου, καθώς και η προτεραιότητα που δόθηκε στη χρήση αυτών των πόρων για τη διασφάλιση των κερδών των πολυεθνικών εταιρειών του τομέα και για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους, έχουν βυθίσει τη χώρα σε μια κοινωνική καταστροφή. Η χώρα βρίσκεται σε επισφαλή κατάσταση, με τις δημόσιες υπηρεσίες να καταρρέουν και ολόκληρη την υποδομή της να διαλύεται. Τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας είναι ερειπωμένα και στερούνται των φαρμάκων και των εφοδίων που απαιτούνται για τη θεραπεία και τη φροντίδα των τακτικών ασθενών και των συνήθων περιστατικών έκτακτης ανάγκης, πόσο μάλλον εκείνων που προκύπτουν από μια φυσική καταστροφή.

Ελένη Μήτσου

Η διαμάχη που έχει ξεσπάσει στο φεμινιστικό και ΛΟΑΤΚΙΑ κίνημα για το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των trans (πολλές φορές και των intersex) γυναικών δεν φαίνεται να κοπάζει σύντομα. Είναι μια διαμάχη που εξελίσσεται διεθνώς και παίρνει συχνά πολύ άσχημες όψεις και τροπές. Την ίδια στιγμή είναι μια διαμάχη με πολιτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον. Αναγκάζει την Αριστερά και τις κοινωνικές οργανώσεις να εμβαθύνουν στα ζητήματα του φύλου, των δικαιωμάτων των trans, των intersex και άλλων ΛΟΑΤΚΙΑ ατόμων και των κινημάτων γύρω από αυτά. [Αναδημοσίευση από το Ξεκίνημα]

Lalla F. Colvin

Η αυστηροποίηση των νόμων κατά της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στη Δυτική Αφρική επεκτείνεται στον Νίγηρα. Στις 11 Ιουνίου 2026, η κυβέρνηση του Νίγηρα δημοσίευσε τον αναθεωρημένο Ποινικό Κώδικα, η διαδικασία αναθεώρησης του οποίου είχε ξεκινήσει από τον Μοχάμμεντ Μπαζούμ, τον πρώην πρόεδρο της χώρας, ο οποίος ανατράπηκε με πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2023. Ηγέτης της χώρας είναι πλέον ο στρατηγός Αμπντουραχάμαν Τιάνι… Από εδώ και στο εξής, «η διάπραξη ή η απόπειρα διάπραξης άσεμνης ή ανώμαλης πράξης ή συνήθειας που αφορά την ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, queer, ίντερσεξ ή ασεξουαλικοί)» τιμωρείται με ποινή φυλάκισης από πέντε έως δέκα έτη και βαριά πρόστιμα (περίπου 150.000 ευρώ), ενώ οι γάμοι και οι συμμετέχοντες σε αυτούς (διοργανωτές, μάρτυρες κ.λπ.) μπορούν να τιμωρηθούν με ποινή φυλάκισης από δέκα έως είκοσι έτη. Παρόμοια ποινή θα επιβληθεί σε «οποιονδήποτε διαχειρίζεται, διευθύνει, λειτουργεί, χρηματοδοτεί ή συμμετέχει σε λέσχες, συλλόγους, οργανώσεις ή ενώσεις ομοφυλόφιλων ή ΛΟΑΤΚΙΑ+».

Lena Souza

Μετά από 49 ημέρες μιας από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών, η ηγεσία της Συνομοσπονδίας Εργαζομένων της Βολιβίας (COB) συμμετείχε στις 18 Ιουνίου σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με την κυβέρνηση του Ροντρίγκο Παζ. Απέσυραν το αίτημα για την παραίτηση του Παζ, το οποίο είχε εγκριθεί σε προηγούμενες εθνικές ολομέλειες. Η COB παρουσιάστηκε ως εκπρόσωπος όλων των κινητοποιημένων τομέων και έθεσε ως προϋπόθεση για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων την απελευθέρωση των κρατουμένων. Ωστόσο, μόλις μία ημέρα αργότερα, στις 19 Ιουνίου, η ηγεσία της COB υπέγραψε συμφωνία με την κυβέρνηση η οποία δεν εγγυόταν την απελευθέρωση των κρατουμένων.

Ομάδα παρέμβασης του NPA για την Αλληλεγύη στην Ουκρανία

Η Ρωσία συνεχίζει τον πόλεμο εξάντλησης εναντίον του ουκρανικού λαού, αλλά δυσκολεύεται να σημειώσει σημαντική πρόοδο στο έδαφος. Σε απάντηση, το Κίεβο εντείνει τις επιθέσεις του εναντίον της ρωσικής στρατιωτικής υποδομής, ενώ η κοινωνία των πολιτών συνεχίζει να διατηρεί ζωντανές τις δημοκρατικές και κοινωνικές κινητοποιήσεις… Η ουκρανική κοινωνία των πολιτών, η οποία συμμετέχει ενεργά στην υπεράσπιση της χώρας, είναι δραστήρια και σε εγρήγορση (αγωνίζεται κατά της διαφθοράς και των ολιγαρχών, υπερασπίζεται τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας). Μετά τις διαδηλώσεις του Μαΐου κατά του σχεδίου του νέου Αστικού Κώδικα (ο οποίος παραβιάζει τα δικαιώματα των σεξουαλικών μειονοτήτων και επιτρέπει τη λεηλασία των κοινών αγαθών), δύο παραδείγματα αγώνων καταδεικνύουν τη διαρκή κινητοποίηση των πολιτών, παρά την κατάσταση πολέμου.

Otto Fors

Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν μπορεί να διαχωριστεί από τις αδυναμίες της τετραετούς διακυβέρνησης του Πέτρο. Αν και το πρόγραμμά του υποσχόταν βαθιές μεταρρυθμίσεις στην Κολομβία, δεν άλλαξε τη θεμελιώδη δομή της οικονομικής εξουσίας στη χώρα. Αντίθετα, κατέληξε απλώς να διαχειρίζεται τον κολομβιανό καπιταλισμό, υιοθετώντας μια συμβιβαστική στάση απέναντι στους επιχειρηματικούς τομείς και τα παραδοσιακά κόμματα. Αυτή η αντιφατική στρατηγική οδήγησε σε αυξανόμενη απογοήτευση μεταξύ πλατιών στρωμάτων του πληθυσμού που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην προοδευτική κυβέρνηση, χωρίς όμως να βρουν λύση στις οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις που αντιμετωπίζει η χώρα.

Για εμάς ήταν σημαντικό να δείξουμε ότι μεταξύ των αριστερών υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα που θεωρεί τον πόλεμο άδικο εκ μέρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δεν αποδέχεται τις προσαρτήσεις και θεωρεί αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμα των Ουκρανών στην άμυνα... Στους συντρόφους του εξωτερικού στείλαμε το μήνυμα ότι στη Ρωσία υπάρχουν αριστεροί που συνειδητοποιούν ότι η ήττα είναι η καλύτερη δυνατή έκβαση· ώστε οι δυτικοί αριστεροί να μην νομίζουν ότι στη Ρωσική Ομοσπονδία όλα είναι ήρεμα και καλά· να μην νομίζουν ότι στη ρωσική αριστερά επικρατεί ομόφωνη υποστήριξη ή, τουλάχιστον, ότι δεν υπάρχει αντίσταση στη λεγόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση». Και, φυσικά, αυτό είναι σημαντικό για να εξηγήσουμε την κατάσταση στους δυτικούς εργαζόμενους. [Αναδημοσίευση από Ουκρανία – Αλληλεγγύη]