Ο Τραμπ αντιμετωπίζει πλέον τις συνέπειες της πολιτικής του μυωπίας και της εμπιστοσύνης του στην αναπαραγωγή του σεναρίου της Βενεζουέλας στο Ιράν, χωρίς να εκτιμά τις βαθιές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών. Αντιμετωπίζει ένα δίλημμα: να συνεχίσει τη διμερή επιθετικότητα, όπως προτρέπει ο Νετανιάχου, αναλαμβάνοντας τεράστια οικονομικά και πολιτικά ρίσκα στις ΗΠΑ, ειδικά με τις εκλογές για το Κογκρέσο να πλησιάζουν, ή να αποσυρθεί με ένα πρόσχημα που δεν θα ξεγελάσει κανέναν και θα διαβρώσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη τόσο μεταξύ των περιφερειακών όσο και των δυτικών συμμάχων. Σε κάθε περίπτωση, η τρέχουσα κατάσταση «ούτε πολέμου ούτε ειρήνης» δεν μπορεί να διαρκέσει επ' αόριστον.

Η νηοπομπή σκοπεύει να συνεχίσει το ταξίδι της, με στόχο να παράσχει ανθρωπιστική και πολιτική βοήθειας στους Παλαιστινίους, να σπάσει τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας και να στρέψει την παγκόσμια προσοχή στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού. Η 4η Διεθνής καλεί σε διεθνή κινητοποίηση και στην άσκηση πίεσης στις κυβερνήσεις για να εξασφαλιστούν: η άμεση απελευθέρωση του Saif και του Thiago,  η προστασία του στολίσκου από ισραηλινές επιθέσεις, κυρώσεις κατά του Ισραήλ. Συνεχίζουμε τον αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, για το δικαίωμα στην επιστροφή και για να σταματήσει η ισραηλινή και αμερικανική ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στην περιοχή.

Ποιον πρώτο απολογισμό του πολέμου στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσαμε να κάνουμε, δύο μήνες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στο Ιράν; Με δεδομένο ότι ο πόλεμος συνεχίζεται και η έκβασή του δεν έχει ακόμη κριθεί, ο απολογισμός – έστω και προσωρινός – πρέπει να λάβει υπόψη, πρώτα απ’ όλα, τον αντίκτυπο αυτού του πολέμου στο εσωτερικό των εμπόλεμων χωρών. Και αυτός ο αντίκτυπος βγάζει μάτια: ενώ το εξαιρετικά κατασταλτικό και θεοκρατικό ιρανικό καθεστώς εκμεταλλεύεται την αμερικανική και ισραηλινή επιθετικότητα για να κερδίσει σε δημοτικότητα και να κινητοποιήσει τον πληθυσμό γύρω από την υπεράσπιση της πατρίδας σε κίνδυνο, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ervand Abrahamian

Η 1η Μαΐου 1979 ήταν μια μεγάλη δημόσια γιορτή στο Ιράν. Κύματα χαρούμενων διαδηλωτών ξεχύθηκαν στους δρόμους γιορτάζοντας την Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών καθώς και «την αληθινή άνοιξη της ελευθερίας μετά από 2.500 χρόνια μοναρχίας». Από τότε η Ισλαμική Δημοκρατία συνεχίζει να γιορτάζει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την Πρωτομαγιά. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο παράδοξο. Η Πρωτομαγιά είναι μια «επινοημένη παράδοση» του σοσιαλιστικού κινήματος του 19ου αιώνα στη Δύση. Φέρνει στο νου εικόνες από την τραγωδία του Χέιμαρκετ· τους μάρτυρες του Σικάγου στην αγχόνη να επιβεβαιώνουν την πίστη τους στον σοσιαλισμό, τον αναρχισμό και τον αθεϊσμό· βαριά μηχανήματα, προλεταριακά καπέλα και καμινάδες· καθώς και τη Δεύτερη Διεθνή του Μαρξ, για να μην αναφέρουμε την Τρίτη Διεθνή του Λένιν. Επίσης, φέρνει στο νου την βιομηχανοποίηση, τον μαχητικό συνδικαλισμό και τον σοσιαλιστικό διεθνισμό που καταρρίπτει κάθε μορφή στενοκεφαλιάς, ειδικά όσον αφορά τη θρησκεία, την εθνικότητα και το φύλο. Η Ισλαμική Δημοκρατία, από την άλλη πλευρά, θεωρεί τον εαυτό της ως την αυθεντική ενσάρκωση του αγνού Ισλάμ· έχει υψηλή συνείδηση της πολιτικής δύναμης των τελετουργιών, των εικόνων, των συμβόλων και της γλώσσας· και ισχυρίζεται ότι απορρίπτει όλες τις δυτικές έννοιες, ειδικά αυτές του ανθρωπισμού, του σοσιαλισμού, του φεμινισμού και, της πιο ύπουλης από όλες, του μαρξισμού.

Ervand Abrahamian

Ένα κρύο πρωινό του χειμώνα του 1971, δεκατρείς νεαροί Ιρανοί οπλισμένοι με τουφέκια, πολυβόλα και χειροβομβίδες επιτέθηκαν στο φυλάκιο της χωροφυλακής στο χωριό Σιακάλ, στην άκρη των δασών της Κασπίας. Σκοτώνοντας τρεις χωροφύλακες, προσπάθησαν να απελευθερώσουν δύο συντρόφους τους που είχαν συλληφθεί λίγες μέρες νωρίτερα και, αφού δεν βρήκαν τους κρατούμενους στο φυλάκιο της χωροφυλακής, διέφυγαν στα απόκρημνα βουνά του Γκιλάν. Χωρίς να το γνωρίζουν ούτε οι συμμετέχοντες ούτε ο έξω κόσμος, αυτό το περίφημο «περιστατικό του Σιακάλ» πυροδότησε οκτώ χρόνια έντονης ανταρτικής δραστηριότητας και ενέπνευσε πολλούς άλλους ριζοσπάστες, τόσο ισλαμιστές όσο και μαρξιστές, να πάρουν τα όπλα εναντίον του καθεστώτος Παχλαβί.

Από τις εκδόσεις Τόπος κυκλοφόρησε το 2025 το βιβλίο του Γκέοργκ Λούκατς, «Για την Οντολογία του Κοινωνικού Είναι. Ι. Marx. ΙΙ. Εργασία». Περιλαμβάνει δυο κεντρικά κεφάλαια από το μεγάλο καταληκτικό έργο του Λούκατς, αφιερωμένα στον Μαρξ και την Εργασία, καθώς και ένα εκτενές εισαγωγικό δοκίμιο του Νικόλας Τερτουλιάν. Με αυτή την αφορμή ο Κώστας Καλλωνιάτης πήρε την ακόλουθη συνέντευξη από το μεταφραστή του έργου Χρήστο Υφαντή, ο οποίος προλογίζει και την έκδοση.

Rezgar Akrawi

Στις 30 Μαρτίου 2026, η ισραηλινή Κνεσέτ ψήφισε νόμο που επιβάλλει τη θανατική ποινή με απαγχονισμό σε Παλαιστινίους που καταδικάζονται από στρατιωτικά δικαστήρια σε υποθέσεις που αφορούν θανατηφόρες επιθέσεις, με την εκτέλεση να πραγματοποιείται εντός ενενήντα ημερών από την έκδοση της ποινής. Δεν πρόκειται για ποινικό νόμο. Πρόκειται για ένα νομοθετημένο μέσο εθνοκάθαρσης, που λειτουργεί στο πλαίσιο ενός αποδεδειγμένου συστήματος απαρτχάιντ, προστατευόμενο από μια άνευ προηγουμένου πολιτική κάλυψη εκ μέρους των ΗΠΑ. Για να κατανοήσουμε τι έχει συμβεί, δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε μόνο από τον νόμο. Πρέπει να ξεκινήσουμε από την ολόκληρη δομή που τον δημιούργησε.

Dan La Botz

Η κουβανική κυβέρνηση που εγκαθιδρύθηκε με την Επανάσταση του 1959 και είναι κομμουνιστική από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 φαίνεται να είναι καταδικασμένη να εξαφανιστεί μέσα σε λίγους μήνες και είναι βέβαιο ότι θα ανατραπεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μέχρι το τέλος του έτους. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε πρόσφατα: «Πιστεύω ότι θα έχω την τιμή να καταλάβω την Κούβα. Αυτή είναι μεγάλη τιμή. Να καταλάβω την Κούβα με κάποιο τρόπο. Εννοώ, είτε να την απελευθερώσω, είτε να την καταλάβω. Νομίζω ότι μπορώ να κάνω ό,τι θέλω με αυτήν, αν θέλετε να μάθετε την αλήθεια». Προς το παρόν, αυτό φαίνεται να ισχύει. Η κουβανική οικονομία έχει καταρρεύσει και κανένας από τους πρώην συμμάχους της δεν έχει έρθει σε βοήθεια της χώρας. Η κυβέρνηση έχει χάσει τη λαϊκή υποστήριξη. Όπως έχουμε δει στη Βενεζουέλα και το Ιράν, ο Τραμπ είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη για να επιτύχει τους στόχους του. Δεν φαίνεται να υπάρχει προς το παρόν τίποτα που να εμποδίζει τον Τραμπ να βάλει τέλος στην κουβανική κομμουνιστική διακυβέρνηση.

Οι Ουκρανοί εθελοντές της αποστολής Global Sumud Flotilla στη Γάζα δηλώνουν ότι η συμμετοχή τους αποτελεί έκκληση για ανθρωπιστική πρόσβαση, διεθνή λογοδοσία και αλληλεγγύη ενάντια στην κατοχή. Οι δύο εκπρόσωποι του ουκρανικού κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα ανακοίνωσαν τη συμμετοχή τους στη διεθνή αποστολή πολιτών στη Γάζα, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με εθελοντές από όλο τον κόσμο σε μια προσπάθεια να παραδώσουν ανθρωπιστική βοήθεια και να αμφισβητήσουν τον ισραηλινό ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας.

Andryi Movtxan

Συνέντευξη του Andryi Movtxan, Ουκρανού ακτιβιστή που συμμετέχει στο στόλο για τη Γάζα.

Και οι δύο λαοί υποφέρουν από κατοχή, προσάρτηση και αποικιοκρατία στα κατεχόμενα εδάφη. Τόσο στη Δυτική Όχθη όσο και στην Ουκρανία, όπου υπάρχουν έποικοι που μετακινούνται από τη Ρωσία για να αλλοιώσουν την εθνοτική σύνθεση αυτών των εδαφών. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες και αυτό θα έπρεπε να είναι προφανές για τον λαό μας, έστω και αν δεν είναι πάντα έτσι… Αλλά για μένα πρέπει να είναι σαφές ποιος είναι ο καταπιεστής και ποιος ο καταπιεζόμενος, και όλοι όσοι θέλουν δικαιοσύνη πρέπει να στέκονται στο πλευρό του καταπιεζόμενου.