Γιασάρ Νταρολσαφά

Ας πάμε κατευθείαν στο θέμα της σημερινής διαμάχης της ιρανικής αριστεράς σχετικά με τον σημερινό πόλεμο: Τώρα, κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ / Ισραήλ, μια ομάδα Ιρανών αριστερών θεωρεί αυτόν τον πόλεμο «πατριωτικό πόλεμο» και τον συγκρίνει με τον πόλεμο στον οποίο συμμετείχε το Βιετνάμ με τις ΗΠΑ ή η Κίνα με την Ιαπωνία (πριν από την κομμουνιστική επανάσταση). Υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, πιστεύουν ότι το όλο ζήτημα έγκειται στο πώς πρέπει να αξιολογηθεί ο χαρακτήρας της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Κατά την άποψη αυτής της αριστερής ομάδας, η Ισλαμική Δημοκρατία, παρά την καταστολή που άσκησε κατά της αριστεράς και ιδίως της εργατικής τάξης κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής της, αποτελεί τελικά ένα εθνικό καθεστώς με πολιτική ανεξαρτησία, και ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να σταθούμε στο πλευρό της σε αυτόν τον πόλεμο.

Erik Helgeson

Artem Tidva

Για μένα προσωπικά, το θέμα εξελίχθηκε σε ηθικό δίλημμα. Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να χάσω τη δουλειά μου ή να παραμείνω αδρανής ενώ σκοτώνονται παιδιά ατιμώρητα, θα έπαιρνα και πάλι την ίδια απόφαση. Αυτοί είναι οι καιροί που ζούμε. Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να αναλάβουμε κινδύνους –μερικές φορές σε πολύ προσωπικό επίπεδο– δεν θα καταφέρουμε τίποτα ουσιαστικό… Αυτό που βιώνετε στην Ουκρανία, αυτό που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι και αυτό που νιώθουν ήδη πολλοί άλλοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο – δεν είναι απομονωμένες περιπτώσεις. Αν οι εργαζόμενοι δεν δράσουν συλλογικά για να αντισταθούν στον πόλεμο και τον μιλιταρισμό, αυτές οι πραγματικότητες θα εξαπλωθούν ακόμη περισσότερο.

Mazdoor Inquilab

Μόλις πριν από λίγους μήνες, οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι της Indian Oil Company είχαν ξεκινήσει μια άγρια απεργία. Διαμαρτύρονταν για τις συνθήκες εργασίας των συμβασιούχων εργαζομένων. Η εξέγερση αυτή ενέπνευσε τους εργαζόμενους στη βιομηχανία πετροχημικών στο Σουράτ, όπου επικρατούσαν οι ίδιες συνθήκες. Τώρα, η φωτιά εξαπλώνεται από το Πανιπάτ της Χαριάνα στους δρόμους της Νόιντα, στο Ουτάρ Πραντές. Η Νόιντα είναι η λεγόμενη πόλη της χιλιετίας της Ινδίας, ένα πρότυπο της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης. Οι μαχητικές διαμαρτυρίες των εργαζομένων έχουν καταρρίψει αυτή την ψευδαίσθηση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Michael Karadjis

Στις αρχές Απριλίου, χιλιάδες Σύροι σε όλη τη χώρα βγήκαν στους δρόμους εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους προς την Παλαιστίνη, καταδικάζοντας τον νέο ισραηλινό νόμο απαρτχάιντ που επιτρέπει την εκτέλεση Παλαιστινίων κρατουμένων/ομήρων, καθώς και το συνεχιζόμενο κλείσιμο του τεμένους Αλ-Άκσα στην Ιερουσαλήμ. Ο νόμος δεν ισχύει για τους Εβραίους, αλλά αποτελεί άμεση απειλή για τη ζωή περισσότερων από 10.000 Παλαιστινίων κρατουμένων σε παράνομες φυλακές στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, όπου τα στρατιωτικά «δικαστήρια» έχουν ποσοστό «καταδίκης» 96%. Διαδηλώσεις ξέσπασαν στη Δαμασκό, τη Χομς, τη Χάμα, το Χαλέπι, τη Νταράα, την Κουνέιτρα, τη Λατάκια, το Ίντλιμπ και στο παλαιστινιακό στρατόπεδο Γιαρμούκ.

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές του Νεπάλ στις 5 Μαρτίου 2026 οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα χωρίς προηγούμενο από το 1959. Το Κόμμα Rastriya Swatantra (Εθνικό Ανεξάρτητο Κόμμα) του Μπαλέντρα Σαχ κατέλαβε 182 από τις 275 έδρες, ενώ οι δύο βασικές κομμουνιστικές παρατάξεις κέρδισαν συνολικά λιγότερο από 10%. Τρεις εβδομάδες αργότερα, ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Π. Σάρμα Όλι και ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Ραμές Λεκχάκ συνελήφθησαν για την καταστολή του Σεπτεμβρίου 2025, κατά την οποία σκοτώθηκαν 76 νεαροί διαδηλωτές. Ο Άνταμ Νόβακ και ο Πιερ Ρουσέ αναλύουν μια πολιτική αναδιάρθρωση που οδηγεί την αριστερά του Νεπάλ όχι μόνο σε εκλογική ήττα, αλλά σε ιδεολογική κατάρρευση - είκοσι χρόνια αποτυχίας να μετατραπούν οι υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις σε πραγματική πολιτική.

Χαράλαμπος Κουρουνδής

Η συζήτηση για τη δικαιοσύνη δεν μπορεί παρά να ξεκινάει από τη συζήτηση για το κράτος. Η αστική τάξη, από την αμερικανική και τη γαλλική επανάσταση και μετά, συγκρότησε μια ενιαία, απαραίτητη για την καπιταλιστική συσσώρευση, εθνική αγορά, έστησε την αναγκαία για την κυκλοφορία του κεφαλαίου διοικητική μηχανή και προσπάθησε να θεμελιώσει θεσμούς συμμετοχής της στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας. Τα Κοινοβούλια κατά τον 19ο αιώνα ήταν θεσμοί που περιόριζαν την εξουσία των βασιλιάδων αλλά και, επειδή δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι είχαν μόνο οι κάτοχοι περιουσίας και ιδιοκτησίας, ένας χώρος συζήτησης και συμβιβασμού των αντιθέσεων ανάμεσα στις ιδιοκτήτριες τάξεις. Πλούσιοι ψήφιζαν, πλούσιοι εκλέγονταν, πλούσιοι αποφάσιζαν. Με άλλα λόγια, ο κοινοβουλευτισμός ήταν εξαρχής αστικός, δεν ήταν όμως προορισμένος να είναι δημοκρατικός [Αναδημοσίευση από Κομμουνιστική Απελευθέρωση].

Dan La Botz

Ο λαός των Ηνωμένων Πολιτειών εκφράζει μια αυξανόμενη δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και ειδικότερα στον πόλεμο που έχει κηρύξει εναντίον του Ιράν. Ενώ οι περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν τον Πρόεδρο, ορισμένοι από το κίνημα «Make America Great Again» (MAGA) αντιτίθενται στον πόλεμο. Διάφοροι Δημοκρατικοί και επιφανείς προσωπικότητες του κινήματος MAGA έχουν ζητήσει την εφαρμογή της 25ης Τροποποίησης για την απομάκρυνση του Τραμπ από το αξίωμα, επειδή θεωρείται ψυχικά ασταθής.

16 Απριλίου: Αν ο πόλεμος κατά του Ιράν τελείωνε αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις θα χρειαζόταν πολλοί μήνες για να σταματήσει η ολοένα και μεγαλύτερη ζημιά στην παγκόσμια οικονομία, ιδίως —αλλά όχι αποκλειστικά— στις χώρες του Νότου και της Ασίας. Η αποκατάσταση της ενεργειακής παραγωγής και των υποδομών στον Κόλπο θα είναι πιθανώς έργο πολλών ετών.Και αυτό χωρίς να υπολογίζουμε τις χιλιάδες ζωές που έχουν ήδη χαθεί στο Ιράν και τον Λίβανο, και που είναι αναντικατάστατες.

Εδώ και αρκετές ημέρες, η Ιρλανδία βιώνει μερικές από τις πιο μαχητικές διαμαρτυρίες των τελευταίων ετών: δρόμοι μπλοκαρισμένοι, αποθήκες καυσίμων και το διυλιστήριο του Whitegate στο στόχαστρο, ο εφοδιασμός με καύσιμα σε χάος. Η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πραγματική πίεση, επειδή το βασικό αίτημα είναι σωστό και απολαμβάνει τεράστια λαϊκή υποστήριξη: ανώτατα όρια τιμών στα καύσιμα, εν μέσω μιας κρίσης του κόστους διαβίωσης που συνθλίβει τους απλούς ανθρώπους. Ζητάμε τέτοια όρια εδώ και χρόνια. Επειδή η κυβέρνηση δεν έδρασε, έχουμε μια κρίση του κόστους διαβίωσης πάνω σε μια ακόμη κρίση του κόστους διαβίωσης.

Ο Άνταμ Νόβακ αναλύει τη δομική δυναμική του καθεστώτος Όρμπαν. Η ερμηνεία του βασίζεται στην έννοια του μετακομμουνιστικού κράτους-μαφίας, που διατύπωσε ο πρώην φιλελεύθερος υπουργός Μπάλιντ Μαγιάρ: όχι απλή διαφθορά που συνυπάρχει με ένα υποβαθμισμένο κράτος δικαίου, αλλά η ταύτιση του κράτους με το έγκλημα, που πραγματοποιε'ιται με κοινοβουλευτικά μέσα χάρη στην πλειοψηφία των δύο τρίτων που εξασφάλισε το 2010. Αναλύει τη λειτουργία της Ουγγαρίας ως «απόδειξη ότι λειτουργεί η ιδέα» για την παγκόσμια εθνικιστική δεξιά - και αξιολογεί τις ασύμμετρες επιπτώσεις της ήττας του Όρμπαν στον Ντόναλντ Τραμπ, τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα και τον πρωθυπουργό της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίκο.