Ashley Smith

Έχουμε μπει σε μια νέα εποχή του παγκόσμιου καπιταλισμού. Χαρακτηρίζεται από κρίση, αυτοκρατορικές αντιπαλότητες, αυταρχικό εθνικισμό και περιστασιακή, εκρηκτική αντίσταση από τα κάτω. Το σύντομο έτος κακοδιαχείρισης της κυβέρνησης Τραμπ έχει οδηγήσει όλα αυτά σε κρίσιμο σημείο, ιδιαίτερα με τον πόλεμο της εναντίον του Ιράν. Αυτός ο πόλεμος έθεσε οριστικό τέλος στην αυτοκρατορική τάξη της Ουάσιγκτον για την παγκοσμιοποίηση του ελεύθερου εμπορίου, την οποία είχε οικοδομήσει εντός του μπλοκ της μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και επέκτεινε παγκοσμίως μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Τώρα οι ΗΠΑ είναι ένα αρπακτικό ιμπεριαλιστικό κράτος που επιδιώκει τα δικά του συμφέροντα εις βάρος των κατ’ όνομα συμμάχων τους, των αντιπάλων, των περιφερειακών δυνάμεων και των υποτελών εθνών.

Fabio Bosco

Παρά τη συμμετοχή στις εκλογές, οι προσδοκίες των Παλαιστινίων όσον αφορά τα δημοτικά συμβούλια και την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή είναι χαμηλές. Από τη μία πλευρά, η βία της γενοκτονίας στη Γάζα και της εθνοκάθαρσης στη Δυτική Όχθη αποκλείει κάθε αίσθηση κανονικότητας. Από την άλλη πλευρά, η εμπειρία με της συνεργασίας της Παλαιστινιακής Αρχής με το Ισραήλ, της οποίας ο πρόεδρος εκλέχθηκε το 2005 και το νομοθετικό σώμα το 2006, είναι πολύ αρνητική. Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι ψήφισαν για πρακτικούς λόγους, καθώς αυτά τα συμβούλια είναι υπεύθυνα για βασικές υπηρεσίες όπως η αποκομιδή απορριμμάτων και η ύδρευση. Όλοι όμως γνωρίζουν ότι αυτές οι εκλογές δεν αποτελούν μέρος ενός εθνικοαπελευθερωτικού εγχειρήματος.

Donny Gluckstein

Ο πόλεμος μεταξύ της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης αποτέλεσε το μεγαλύτερο και σημαντικότερο θέατρο επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Βέρμαχτ του Χίτλερ είχε αναπτύξει εκεί 674 μεραρχίες, σε σύγκριση με τις 56 έως 75 που αντιμετώπισαν τις αποβάσεις της D-Day στη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο, η θέση της Σοβιετικής Ένωσης στην ιστορία ενός πολέμου που ξεκίνησε επίσημα όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 είναι αμφιλεγόμενη. Μόλις μια εβδομάδα πριν, ο Στάλιν και ο Χίτλερ είχαν υπογράψει από κοινού μια συμφωνία για τον διαμελισμό της Πολωνίας. Πράγματι, η Σοβιετική Ένωση πολέμησε τη Γερμανία μόνο το 1941, αφού δέχτηκε η ίδια επίθεση. Λόγω αυτής της καθυστερημένης εισόδου, οι Ρώσοι μιλάνε για τον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» και όχι για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Σοβιετική Ένωση φαίνεται τόσο διαφορετική, πολιτικά και κοινωνικά, από όλους τους άλλους πρωταγωνιστές, που είναι λογικό να αναρωτηθούμε αν ταιριάζει στο πρότυπο του πολέμου από τα πάνω και από τα κάτω που παρατηρείται αλλού.

Fabrice Riceputi

Την 1η Μαΐου 1945, το PPA (Parti du peuple algérien / Κόμμα του Αλγερινού Λαού) και το AML οργάνωσαν ξεχωριστές πορείες σε όλη την Αλγερία, διαφορετικές από τις πορείες του PCF (Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) και της CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας), με τα συνθήματα «Λευτεριά στον Μεσαλί» και «Ανεξάρτητη Αλγερία». Η αλγερινή σημαία, η οποία ήταν αυστηρά απαγορευμένη, υψώθηκε για πρώτη φορά. Στο Αλγέρι και στο Οράν, η αστυνομία άνοιξε πυρ και σκότωσε διαδηλωτές. Πολλοί ακτιβιστές του AML και του PPA συνελήφθησαν. Οι εορτασμοί της 8ης Μαΐου αποτέλεσαν την επόμενη ευκαιρία γι’ αυτούς που ζητούσαν εθνική ανεξαρτησία να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί. Πραγματοποιήθηκαν σε όλες τις αλγερινές πόλεις χωρίς σοβαρά επεισόδια βίας, εκτός από την περιοχή της Βόρειας Κωνσταντίνης.

Cihan Tuğal

Με την εντατικοποίηση των κατακτήσεων και των πολέμων, η αντίσταση στον ιμπεριαλισμό έχει καταστεί ένα από τα κύρια θέματα της παγκόσμιας αριστεράς. Ωστόσο, αυτό εγείρει και ερωτήματα σχετικά με το πώς να οικοδομηθεί και να μαζικοποιηθεί ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Μέσα στην αριστερά της Δύσης, και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, κερδίζει σταδιακά έδαφος, ειδικά στους σοσιαλιστικούς κύκλους, μια γραμμή που αρχικά μοιάζει λογική, αλλά τελικά υπονομεύει τα θεμέλια της αριστεράς. Αυτή η γραμμή διεκδικεί την άνευ όρων υποστήριξη των καθεστώτων και των κινημάτων που βρίσκονται στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού και θεωρεί προδοσία κάθε κριτική που ασκείται εναντίον τους. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτού είναι η υποστήριξη που παρέχεται στο ιρανικό καθεστώς, το οποίο ευθύνεται για αμέτρητους θανάτους αγωνιστών της αριστεράς, των μειονοτήτων και γυναικών κατά τη διάρκεια των ετών.

Η Μόσχα, αντί να παρουσιάζεται ως ο κεντρικός εχθρός της παγκόσμιας τάξης, αντιμετωπίζεται πλέον ως δευτερεύων αντίπαλος με τον οποίο είναι δυνατή μια συνεννόηση… Στρατηγικά έγγραφα που δημοσίευσε η κυβέρνηση Τραμπ μεταξύ Δεκεμβρίου 2025 και αρχών του 2026 επιβεβαιώνουν αυτή τη στροφή. Η Ρωσία περιγράφεται σε αυτά ως «επίμονη αλλά διαχειρίσιμη» απειλή, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατηγορούνται ότι υπερβάλλουν τον κίνδυνο που αυτή ενέχει και ότι τρέφουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες όσον αφορά την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι επιθυμεί να διαπραγματευτεί ένα γρήγορο τέλος του πολέμου υπό την αιγίδα της. Αυτή η στροφή ανοίγει το δρόμο για ένα σενάριο με εκτεταμένες συνέπειες: μια συμφωνία μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων — των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας — που θα γίνει εις βάρος του ουκρανικού λαού.

Ο Τραμπ αντιμετωπίζει πλέον τις συνέπειες της πολιτικής του μυωπίας και της εμπιστοσύνης του στην αναπαραγωγή του σεναρίου της Βενεζουέλας στο Ιράν, χωρίς να εκτιμά τις βαθιές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών. Αντιμετωπίζει ένα δίλημμα: να συνεχίσει τη διμερή επιθετικότητα, όπως προτρέπει ο Νετανιάχου, αναλαμβάνοντας τεράστια οικονομικά και πολιτικά ρίσκα στις ΗΠΑ, ειδικά με τις εκλογές για το Κογκρέσο να πλησιάζουν, ή να αποσυρθεί με ένα πρόσχημα που δεν θα ξεγελάσει κανέναν και θα διαβρώσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη τόσο μεταξύ των περιφερειακών όσο και των δυτικών συμμάχων. Σε κάθε περίπτωση, η τρέχουσα κατάσταση «ούτε πολέμου ούτε ειρήνης» δεν μπορεί να διαρκέσει επ' αόριστον.

Η νηοπομπή σκοπεύει να συνεχίσει το ταξίδι της, με στόχο να παράσχει ανθρωπιστική και πολιτική βοήθειας στους Παλαιστινίους, να σπάσει τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας και να στρέψει την παγκόσμια προσοχή στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού. Η 4η Διεθνής καλεί σε διεθνή κινητοποίηση και στην άσκηση πίεσης στις κυβερνήσεις για να εξασφαλιστούν: η άμεση απελευθέρωση του Saif και του Thiago,  η προστασία του στολίσκου από ισραηλινές επιθέσεις, κυρώσεις κατά του Ισραήλ. Συνεχίζουμε τον αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, για το δικαίωμα στην επιστροφή και για να σταματήσει η ισραηλινή και αμερικανική ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στην περιοχή.

Ποιον πρώτο απολογισμό του πολέμου στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσαμε να κάνουμε, δύο μήνες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στο Ιράν; Με δεδομένο ότι ο πόλεμος συνεχίζεται και η έκβασή του δεν έχει ακόμη κριθεί, ο απολογισμός – έστω και προσωρινός – πρέπει να λάβει υπόψη, πρώτα απ’ όλα, τον αντίκτυπο αυτού του πολέμου στο εσωτερικό των εμπόλεμων χωρών. Και αυτός ο αντίκτυπος βγάζει μάτια: ενώ το εξαιρετικά κατασταλτικό και θεοκρατικό ιρανικό καθεστώς εκμεταλλεύεται την αμερικανική και ισραηλινή επιθετικότητα για να κερδίσει σε δημοτικότητα και να κινητοποιήσει τον πληθυσμό γύρω από την υπεράσπιση της πατρίδας σε κίνδυνο, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ervand Abrahamian

Η 1η Μαΐου 1979 ήταν μια μεγάλη δημόσια γιορτή στο Ιράν. Κύματα χαρούμενων διαδηλωτών ξεχύθηκαν στους δρόμους γιορτάζοντας την Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών καθώς και «την αληθινή άνοιξη της ελευθερίας μετά από 2.500 χρόνια μοναρχίας». Από τότε η Ισλαμική Δημοκρατία συνεχίζει να γιορτάζει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την Πρωτομαγιά. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο παράδοξο. Η Πρωτομαγιά είναι μια «επινοημένη παράδοση» του σοσιαλιστικού κινήματος του 19ου αιώνα στη Δύση. Φέρνει στο νου εικόνες από την τραγωδία του Χέιμαρκετ· τους μάρτυρες του Σικάγου στην αγχόνη να επιβεβαιώνουν την πίστη τους στον σοσιαλισμό, τον αναρχισμό και τον αθεϊσμό· βαριά μηχανήματα, προλεταριακά καπέλα και καμινάδες· καθώς και τη Δεύτερη Διεθνή του Μαρξ, για να μην αναφέρουμε την Τρίτη Διεθνή του Λένιν. Επίσης, φέρνει στο νου την βιομηχανοποίηση, τον μαχητικό συνδικαλισμό και τον σοσιαλιστικό διεθνισμό που καταρρίπτει κάθε μορφή στενοκεφαλιάς, ειδικά όσον αφορά τη θρησκεία, την εθνικότητα και το φύλο. Η Ισλαμική Δημοκρατία, από την άλλη πλευρά, θεωρεί τον εαυτό της ως την αυθεντική ενσάρκωση του αγνού Ισλάμ· έχει υψηλή συνείδηση της πολιτικής δύναμης των τελετουργιών, των εικόνων, των συμβόλων και της γλώσσας· και ισχυρίζεται ότι απορρίπτει όλες τις δυτικές έννοιες, ειδικά αυτές του ανθρωπισμού, του σοσιαλισμού, του φεμινισμού και, της πιο ύπουλης από όλες, του μαρξισμού.