Η απομάκρυνση του στρατηγού Ζανγκ Γιουξία ανακοινώθηκε επίσημα στις 24 Ιανουαρίου. Πρόκειται για ένα ακόμη βήμα στις εκκαθαρίσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στο επιτελείο του κινεζικού στρατού. Ενώ ο Ζανγκ θεωρούνταν «απρόσβλητος» λόγω της υποτιθέμενης στενής σχέσης του με τον Σι Τζινπίνγκ, η Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή (CMC) είναι πλέον ένα κενό κέλυφος, έχοντας χάσει πέντε από τα επτά μέλη της. Ο Σι συνεχίζει να απομακρύνει τους γύρω του, παραβιάζοντας κάθε έννοια συλλογικότητας. Το μόνο μέλος που απομένει στην Κεντρική Επιτροπή Ελέγχου, της οποίας προεδρεύει ο Σι Τζινπίνγκ, είναι ο Ζανγκ Σενγκμίνγκ, γραμματέας της Επιτροπής Ελέγχου της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης

Roozbeh Safshekan

Το παρόν κεφάλαιο προσπάθησε να παρουσιάσει τους κύκλους ανόδου και πτώσης του ακτιβισμού για την κοινωνική δικαιοσύνη κατά τη διάρκεια της 80ετούς ιστορίας του φοιτητικού κινήματος. Κατά τη διάρκεια της εποχής Παχλαβί, οι κοινωνικές ανισότητες που προέκυψαν από τις πολιτικές αποκλεισμού και τις οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με τις δημοφιλείς τότε σοσιαλιστικές ιδέες, έκαναν τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη την κορυφαία προτεραιότητα του φοιτητικού κινήματος. Ωστόσο, μετά την επανάσταση του 1979, η κοινωνική δικαιοσύνη σταδιακά περιθωριοποιήθηκε στην ατζέντα του φοιτητικού κινήματος ως αποτέλεσμα της Πολιτιστικής Επανάστασης, του πολέμου Ιράν-Ιράκ και του θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού στο ιρανικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ένα νέο κύμα αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη εκδηλώθηκε σε ένα νέο αριστερό φοιτητικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το οποίο τελικά δεν μπόρεσε να επιβιώσει από τις εχθρικές και κατασταλτικές πολιτικές της κυβέρνησης Αχμαντινετζάντ απέναντι στα πανεπιστήμια.

Ωστόσο, δεκαετίες ρήξης μεταξύ της άρχουσας γραφειοκρατίας και των λαϊκών πλειοψηφιών, σε συνδυασμό με τη συνεχή και φθαρμένη πολιτική προπαγάνδα του ΚΚ Κούβας, έχουν καταφέρει να επιβάλουν στην Κούβα την ιδέα ότι η μόνη εναλλακτική λύση στην γραφειοκρατική εθνικοποίηση είναι η ιδιωτικοποίηση. Αλλά, ταυτόχρονα, το να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα λαϊκής κινητοποίησης θα ισοδυναμούσε με άρνηση μέρους της πραγματικότητας: οι διαμαρτυρίες της 11ης Ιουλίου 2021 απέδειξαν ότι, ακόμη και χωρίς ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα, η εργατική τάξη αντιδρά στα νεοφιλελεύθερα μέτρα λιτότητας. Μόνο που τώρα, η πιθανότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ ή η προδοσία της άρχουσας γραφειοκρατίας επιδεινώνει περαιτέρω - ή δίνει μια νέα διάσταση - στην πολιτική διαδικασία που βιώνει η Κούβα.

elaliberta.gr

Στον Φάκελο που παρουσιάζουμε: «Εξεγέρσεις και επαναστάσεις στο Ιράν: 1906-2026», έχουμε συγκεντρώσει πολλές δεκάδες άρθρα που φωτίζουν αυτή την περίοδο και αναδεικνύουν τις κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στο Ιράν: από την Συνταγματική Επανάσταση του 1906 και μέχρι την Επανάσταση του 1979· από τα κινήματα των εθνοτήτων του Ιράν για εθνικά δικαιώματα και μέχρι το μαζικό κίνημα για την εθνικοποίηση του ιρανικού πετρελαίου του 1950-53· από τα φοιτητικά κινήματα που έπαιζαν πάντα καθοριστικό ρόλο σε κάθε περίοδο και μέχρι τους αγώνες της εργατικής τάξης, οι οποίοι αποτελούσαν κάθε φορά την πιο ριζοσπαστική πτυχή και τη ραχοκοκαλιά των λαϊκών κινητοποιήσεων· από τα παραδοσιακά αγροτικά κινήματα μέχρι τους σύγχρονους αγώνες για την προστασία των περιβαλλοντικών πόρων· και φυσικά, το πάντοτε παρόν και μαζικό γυναικείο κίνημα του Ιράν με την εκρηκτική του δυναμική, καθώς και το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα και το κίνημα κατά της έμφυλης βίας. Και φυσικά, πολλά άρθρα για τις εξεγέρσεις ενάντια στο κληρικοστρατιωτικό καθεστώς, οι οποίες ξεσπούν σχεδόν ανά δύο χρόνια την τελευταία δεκαπενταετία.

Το καθεστώς Τραμπ επιμένει στην σκληρή επίθεση για την ιμπεριαλιστική κατάληψη της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ. Έχουν χρησιμοποιηθεί όλα τα μέσα: πολιτικές, οικονομικές και ακόμη και στρατιωτικές απειλές. Σε αυτή την κατάσταση, η Αυτοδιοίκηση της Γροιλανδίας, ένα ενωμένο Inatsisartut, έχει επιλέξει, όπως είναι κατανοητό, να αναζητήσει καταφύγιο σε μια τακτική συμμαχία με την πρώην αποικιακή δύναμη (Δανία), την ΕΕ και τις ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ. Στην καλύτερη περίπτωση, αυτή η συμμαχία μπορεί να σταματήσει τα σχέδια του Τραμπ να κατακτήσει επίσημα τη Γροιλανδία εδώ και τώρα. Ωστόσο, ούτε η Δανία ούτε η ΕΕ είναι αξιόπιστοι υπερασπιστές του δικαιώματος του λαού της Γροιλανδίας στην αυτοδιάθεση – το αντίθετο μάλιστα!

Η πολιτική και πολιτιστική εμβέλεια του κινήματος έχει ως αποτέλεσμα ακόμη και ο μέσος, όχι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος πολίτης να συνειδητοποιεί ότι κάτι τρομερό διαπράττεται από το Ισραήλ και τον IDF...Η επίθεση στις ελευθερίες μας επιταχύνεται.  Αυτοί οι κατηγορούμενοι κρατήθηκαν στη φυλακή χωρίς να τους επιτρέπεται η αποφυλάκιση με εγγύηση για πολύ περισσότερο χρόνο από τον προβλεπόμενο από το νόμο – πολλοί κρατήθηκαν έως και 2 χρόνια.  Αθώοι άνθρωποι έχασαν σχεδόν 2 χρόνια από τη ζωή τους λόγω της σκληρής πολιτικής της κυβέρνησης των Εργατικών...Πρέπει να χαιρετίσουμε τη γενναιότητα και το θάρρος αυτών των συντρόφων που ήταν αρκετά αφοσιωμένοι ώστε να θυσιάσουν αυτό το χρόνο.

N. Irazu

Η Μινεάπολη βρίσκεται υπό παραστρατιωτική κατοχή από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Από τον Δεκέμβριο, η «Επιχείρηση Metro Surge» έχει αναπτύξει πάνω από 3000 μασκοφόρους οπλισμένους άνδρες από διάφορες υπηρεσίες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των ICE και CBP, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη πόλη. Άνθρωποι απαγάγονται από το δρόμο, ρίχνονται σε φορτηγά χωρίς πινακίδες και εξαφανίζονται. Αυτοκίνητα βρίσκονται εγκαταλελειμμένα με τα κλειδιά ακόμα στη μίζα, ως ενθύμια των επιδρομών της ICE. Σπάνε πόρτες χωρίς ένταλμα και ανακρίνουν οικογένειες για να αποκαλύψουν την τοποθεσία των μεταναστών γειτόνων τους. Τα παιδιά χρησιμοποιούνται ως δόλωμα για να προσελκύσουν μέλη της οικογένειας για απέλαση.

Luca Tavan

Ruby Healer

Καθώς ο τρόμος της ICE εξαπλώθηκε από πόλη σε πόλη, γρήγορα ακολούθησαν δίκτυα άμεσης αντίδρασης που παρακολουθούν και παρεμποδίζουν τις επιχειρήσεις της ICE, από το Λος Άντζελες μέχρι τη Νέο Υόρκη και το Σικάγο. Στη Μινεάπολη, αυτή η αντίσταση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Την απαιτούσε η κλίμακα της επίθεσης του Τραμπ: η πόλη κατακλύστηκε από 3.000 πράκτορες της ICE, οι οποίοι ουσιαστικά την κατέλαβαν. Οι κάτοικοι το παρομοίασαν με ξένη κατοχή. Οι μετανάστες εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να μείνουν στο σπίτι και να παραιτηθούν από τους μισθούς τους για να αποφύγουν τη σύλληψη. Οι οικογένειές τους επιβιώνουν χάρη στις παραδόσεις τροφίμων που συντονίζονται από τις τοπικές συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών.

Ο κοινός παρανομαστής όλων αυτών των οργανώσεων, από τη Βάγκνερ ως την ICE, είτε πρόκειται για υπηρεσίες ασφάλειας είτε για στρατιωτικές και παραστρατιωτικές μονάδες, είναι η αυτονόμηση και στεγανοποίησή τους από κάθε κοινωνικό έλεγχο, η άμεση πρόσδεσή τους στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των κέντρων εξουσίας του. Αν και η αστυνομία και ο στρατός επιτελούν επίσης λειτουργίες καταστολής, οι δυνάμεις αυτές μπορεί έτσι να εκπληρώνουν πολύ πιο αποτελεσματικά αυτό το ρόλο. Συγκεντρώνοντας στις τάξεις τους κάθε λογής τυχοδιώκτες και εγκληματικά στοιχεία, διαμορφώνουν και εκπαιδεύουν τον τύπο των πειθήνιων, κτηνωδών οργάνων που αποτέλεσαν το εργαλείο για όλες τις αντιδραστικές και φασιστικές εκτροπές.

 Καθώς τα τραγικά αλλά και τόσο ελπιδοφόρα γεγονότα της Μινεάπολης κάνουν την κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών του Τραμπ να δείχνει πως φτάνει τώρα στο αποκορύφωμά της και στο σημείο χωρίς επιστροφή, πρέπει να σταματήσουμε να μασάμε τα λόγια μας και να εξωραΐζουμε την φρικτή πραγματικότητα του τραμπισμού. Με άλλα λόγια, πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί; Μα, για να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρες και συγκεκριμένες τις ιδέες μας σχετικά με τη φύση, τους στόχους και τις μεθόδους του Τραμπ και του τραμπισμού.