Υπάρχουν διάφορες μορφές αγώνα. Αλλά δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για την καταπολέμηση του φασισμού. Για να αντισταθούμε σε αυτόν, χρειαζόμαστε την ενότητα -και όχι μόνο στις εκλογές- των συνδικαλιστικών και πολιτικών δυνάμεων που είναι αφοσιωμένες στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Περισσότερο από ποτέ, πρέπει να οικοδομήσουμε ένα ενιαίο μαζικό μέτωπο ικανό να κάνει τους φασίστες να υποχωρήσουν στις κάλπες, αλλά κυρίως στους δρόμους, στις γειτονιές, στις επιχειρήσεις. Είναι επείγον να κρατήσουμε μια ενιαία, λαϊκή και μαζική αντιφασιστική γραμμή απέναντι στο κύμα φαιάς πανούκλας που προμηνύεται. Αντιφασίστες για όσο χρειαστεί!

Συνέντευξη του Frank García Hernández στην εφημερίδα La Izquierda Diario του Μεξικού στις 9 Φεβρουαρίου 2026, με ερωτήσεις των Pablo Oprinari και Milton D'León

«Η κατάσταση της Κούβας φαίνεται αδιέξοδη, αλλά η παγκόσμια εργατική τάξη μπορεί να τη σώσει. Σε μεγάλο βαθμό, η κουβανική κυβέρνηση φταίει για την απώλεια της πολιτικής υποστήριξης, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο. Δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη καμία μαζική διαδήλωση στο εξωτερικό υπέρ της Κούβας. Υπάρχουν μόνο μικρές πολιτικές ενέργειες και μεμονωμένες εκκλήσεις. Η πίεση της διεθνούς κοινότητας υπέρ της Κούβας μειώθηκε παράλληλα με τη γραφειοκρατικοποίηση της επανάστασης.»

Πηγή: Comunistas Cuba

Zeynab Ferdowsi

Σχεδόν όλα τα σιιτικά τζαμιά φιλοξενούν κέντρα των Μπασίτζ. Οι Μπασίτζ είναι ο λαϊκός βραχίονας του IRGC, που ελέγχεται άμεσα από τον «Ανώτατο Ηγέτη». Αυτά τα κέντρα των Μπασίτζ είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι Ιρανοί διαδηλωτές στοχεύουν τα τζαμιά... Οι Ιρανοί διαδηλωτές δεν χρειάζονται την υποκίνηση του Ισραήλ, όταν δεν έχουν πολιτικές ελευθερίες, οι εκλογές είναι στημένες, η οικονομία έχει καταρρεύσει, η διαφθορά της κυβέρνησης είναι συστημική και οι ισλαμικοί νόμοι επιβάλλονται με τη βία σε όλους.

H ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΚΑΙ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ Δ.Σ.Α. ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ.Α. ΣΤΙΣ 11.2.2026 ΜΕ ΘΕΜΑ «Η ΚΑΘΑΡΟΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ»…Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι η καθαρογραφή του σκεπτικού των δικαστικών αποφάσεων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολογίας τους και, κατά συνέπεια, μοναδικό μέσο δημοσιοποίησης και, άρα, ελέγχου της κρίσης των δικαστηρίων. Χωρίς διατύπωση του σκεπτικού τους, άρα χωρίς καθαρογραφή, είτε πρόκειται για αθωωτικές αποφάσεις, είτε για καταδικαστικές, δεν υπάρχει αιτιολογία. Χωρίς αιτιολογία δεν υπάρχει δημοσιότητα και χωρίς αιτιολογία και δημοσιότητα δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία και έτσι προσβάλλεται το θεμέλιο κάθε δημοκρατικού Συντάγματος.

"Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει, στις 24 ή 25 Φεβρουαρίου 2022, ότι ένα χρόνο αργότερα οι Ουκρανοί θα γίνονταν αντικείμενο πολυάριθμων προτάσεων ειρήνης και κατάπαυσης του πυρός από εχθρούς αλλά και από φίλους; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: πρακτικά κανείς, γιατί όλοι, εχθροί αλλά και φίλοι, δεν πίστευαν ότι ένα χρόνο αργότερα θα υπήρχε πάντα μια ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Ουκρανία και ότι θα ήταν σε θέση να διαπραγματευτεί σοβαρά οτιδήποτε με την πανίσχυρη Ρωσική Ομοσπονδία. Με λίγα λόγια, αν σήμερα γίνεται λόγος για ειρήνη, αυτό οφείλεται στην ηρωική και εντελώς "απρόβλεπτη" αντίσταση του ουκρανικού λαού απέναντι στην επίθεση του μεγαλορώσικου ιμπεριαλισμού. Μια αντίσταση που ανέτρεψε τα αρχικά σχέδια τόσο των μεν όσο και των δε..(22/2/2023)

Στη στήλη “Σαν Σήμερα” του Ριζοσπάστη διαβάζουμε: 1918 Το διάταγμα για τη Δημιουργία του Κόκκινου Στρατού, που επεξεργάστηκε το Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού και υπέγραψε ο Λένιν στις 15/28 Γενάρη του 1918. (σσ ημερομηνίες σύμφωνα με το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο). Αυτή η ενημέρωση έγινε αφορμή για να ψάξουμε να βρούμε ότι έχει γραφεί για την ίδρυση του Κόκκινου Στρατού. Και ανιχνεύσαμε ότι είχε γραφεί κατά καιρούς στο Ριζοσπάστη όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ. Ανακαλύψαμε ότι το κόμμα που ευαγγελίζεται την “Ιστορική Αλήθεια” ... να έχει εξαφανίσει παντελώς απ’ ότι γράφτηκε, για την ίδρυση του κόκκινου στρατού τον ιδρυτή του Λέων Τρότσκι!!

Τέλος, ένα σημαντικό μέρος της αλληλεγγύης μας πρέπει να είναι η σύνδεση με τους εργαζόμενους της Βενεζουέλας και την Αριστερά και να δούμε πώς μπορούμε να συντονίσουμε τους κοινούς μας αγώνες. Πολύ συχνά, οι συζητήσεις επικεντρώνονται αποκλειστικά στην κυβέρνηση και τη δεξιά αντιπολίτευση. Αποκλείονται οι φωνές της Αριστεράς και της εργατικής τάξης – ή, για την ακρίβεια, οι φωνές της πλειοψηφίας, που δεν υποστηρίζει ούτε τους Μαδούρο/Ροντρίγκες ούτε την Ματσάδο. Ενώ ορισμένοι αριστεροί προτιμούν να αρνούνται την ύπαρξή τους ή να τις καταγγέλλουν, εμείς θα πρέπει αντίθετα να βοηθήσουμε να ακουστούν οι φωνές αυτές, ώστε οι εργαζόμενοι στις χώρες μας να γνωρίζουν τους αγώνες τους και να ενεργούν αλληλέγγυα μαζί τους.

Η απομάκρυνση του στρατηγού Ζανγκ Γιουξία ανακοινώθηκε επίσημα στις 24 Ιανουαρίου. Πρόκειται για ένα ακόμη βήμα στις εκκαθαρίσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στο επιτελείο του κινεζικού στρατού. Ενώ ο Ζανγκ θεωρούνταν «απρόσβλητος» λόγω της υποτιθέμενης στενής σχέσης του με τον Σι Τζινπίνγκ, η Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή (CMC) είναι πλέον ένα κενό κέλυφος, έχοντας χάσει πέντε από τα επτά μέλη της. Ο Σι συνεχίζει να απομακρύνει τους γύρω του, παραβιάζοντας κάθε έννοια συλλογικότητας. Το μόνο μέλος που απομένει στην Κεντρική Επιτροπή Ελέγχου, της οποίας προεδρεύει ο Σι Τζινπίνγκ, είναι ο Ζανγκ Σενγκμίνγκ, γραμματέας της Επιτροπής Ελέγχου της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης

Roozbeh Safshekan

Το παρόν κεφάλαιο προσπάθησε να παρουσιάσει τους κύκλους ανόδου και πτώσης του ακτιβισμού για την κοινωνική δικαιοσύνη κατά τη διάρκεια της 80ετούς ιστορίας του φοιτητικού κινήματος. Κατά τη διάρκεια της εποχής Παχλαβί, οι κοινωνικές ανισότητες που προέκυψαν από τις πολιτικές αποκλεισμού και τις οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με τις δημοφιλείς τότε σοσιαλιστικές ιδέες, έκαναν τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη την κορυφαία προτεραιότητα του φοιτητικού κινήματος. Ωστόσο, μετά την επανάσταση του 1979, η κοινωνική δικαιοσύνη σταδιακά περιθωριοποιήθηκε στην ατζέντα του φοιτητικού κινήματος ως αποτέλεσμα της Πολιτιστικής Επανάστασης, του πολέμου Ιράν-Ιράκ και του θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού στο ιρανικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ένα νέο κύμα αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη εκδηλώθηκε σε ένα νέο αριστερό φοιτητικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το οποίο τελικά δεν μπόρεσε να επιβιώσει από τις εχθρικές και κατασταλτικές πολιτικές της κυβέρνησης Αχμαντινετζάντ απέναντι στα πανεπιστήμια.

Ωστόσο, δεκαετίες ρήξης μεταξύ της άρχουσας γραφειοκρατίας και των λαϊκών πλειοψηφιών, σε συνδυασμό με τη συνεχή και φθαρμένη πολιτική προπαγάνδα του ΚΚ Κούβας, έχουν καταφέρει να επιβάλουν στην Κούβα την ιδέα ότι η μόνη εναλλακτική λύση στην γραφειοκρατική εθνικοποίηση είναι η ιδιωτικοποίηση. Αλλά, ταυτόχρονα, το να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα λαϊκής κινητοποίησης θα ισοδυναμούσε με άρνηση μέρους της πραγματικότητας: οι διαμαρτυρίες της 11ης Ιουλίου 2021 απέδειξαν ότι, ακόμη και χωρίς ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα, η εργατική τάξη αντιδρά στα νεοφιλελεύθερα μέτρα λιτότητας. Μόνο που τώρα, η πιθανότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ ή η προδοσία της άρχουσας γραφειοκρατίας επιδεινώνει περαιτέρω - ή δίνει μια νέα διάσταση - στην πολιτική διαδικασία που βιώνει η Κούβα.